Na 4 dagen is mijn vulkaan vandaag weer uitgebarsten. Soms duurt het weken voordat hij barst maar de afgelopen tijd is hij behoorlijk actief. Ik heb me de afgelopen dagen goed geprobeerd te houden en dat lukte aardig. Maar de spanning die ik 24/7 ervaar bouwt zich dan wel op. Een uitbarsting ziet er bij mij meestal als volgt uit: alles wat zich binnen mijn handbereik bevindt maak ik met de grond gelijk ,het maakt dan niet uit of dat mensen zijn of spullen van mijzelf of anderen.''Het maakt niet uit'' is eigenlijk niet goed verwoord , want het maakt natuurlijk wel uit maar ik bedoel dat ik dan een waas voor mijn ogen heb. Het kan ook de andere kant op uitbarsten: dit komt er dan meestal ‘ ‘s avonds uit en lijkt gedoseerd , maar is het vanbinnen niet. Ik huil mezelf leeg en zie het leven niet meer zitten. De zogenoemde ‘’window of tolerance’’ is voor mij dus behoorlijk herkenbaar! Momenteel ben ik zoals na veel uitbarstingen ‘’uit mezelf gestapt’’, gewoonweg omdat het verdriet te groot voor mij is. Meer dan woorden kunnen zeggen,meer dan daden kunnen spreken probeer ik mijzelf overeind te houden.
Ik ben bezig met een puzzel van Jan van Haasteren en wie deze puzzels kent weet dat dit met recht puzzelen is. Ik probeer de stukjes ongeveer op de goede plek (los) te leggen omdat ik gewoonweg niet weet waar ik anders zou moeten beginnen! Vanmiddag heb ik een stukje van mijn leven mogen leggen tijdens muziektherapie. Ieder groepslid mocht een nummer kiezen die op hem/haar van toepassing is. Ik heb gekozen voor het nummer ‘’alleen omhoog’’ van Thomas Berge. Perfect verwoord het hoe PTSS eruitziet!
Het treffende in deze muziek vindt ik het machteloze,het geen kant op kunnen dan alleen omhoog. En nog steeds,na jaren, heb ik nog dagelijks het gevoel omhoog te gaan en van een afstand naar mezelf te kunnen kijken en luisteren. Voor het oog ben ik een gezonde jonge vrouw met een vlotte babbel,maar daaronder zit een klein meisje dat in plaats van kleuren en rondscheuren op haar driewielertje dingen moet doen en zien die niet te plaatsen zijn. Zachtjes neuriend maande ik mezelf rustig tot ik van een afstand kon kijken hoe ik het stof van mijn shirt klopte en rustig wegliep. De gebeurtenis stopte ik in een doosje die gelijk weer dicht ging. Nog steeds merk ik dat als er iets gebeurd wat menselijkerwijs gesproken heftig is ik het in een doosje doe en ver weg stop. Stukje voor stukje begin ik te zien hoe gebeurtenissen mij getekend hebben. Het meest confronterende vindt ik tot nu toe nog wel dat ik steeds meer in ga zien dat ik zo versnipperd ben vanbinnen dat ik geen idee heb wie ik nou eigenlijk zelf ben. Wie ben ik als persoon en wat zijn mijn grenzen? Feitelijk gezien weet ik dingen zoals ongeveer 1 meter fysieke afstand,maar emotioneel is die ene meter totaal niet realistisch omdat een grens voor mij geen ‘’stop’’ is maar een 130 km weg,waardoor een lange remweg onvermijdelijk is.
Hoe dan ook,ik zal blijven puzzelen tot ik stukje voor stukje een beetje dichter bij mij mijzelf kom..
Reactie plaatsen
Reacties