Afwezigheid

Zonder jou te moeten leven is zo veel moeilijker dan ik dacht.

Het is nooit mijn doel geweest om het contact met jou te verbreken, en ik denk dat het jouw intentie ook nooit geweest is.

Jij,die mijn eerste levenstekenen gevoeld hebt en met stralende ogen mijn komst verteld hebt aan de wereld.

Zelfs toen ikzelf nog niet wist van mijn eigen bestaan klopte mijn hart al tegelijk met die van jou:we waren één.

Je hebt me onder jouw hart gedragen, en ik vraag me af wat je dacht toen je over je bollende buik streelde,op zoek naar een levensteken van mij.

Wat je ook dacht,ik weet zeker dat je nooit gehoopt hebt op een toekomst waarin we totaal gescheiden zouden leven.

Met veel pijn heb je mij op de wereld gezet,en toen mijn longen zich vulden met lucht was jij het die mijn eerste levensschreeuw hoorde.

Welke mensen ik ook zal tegenkomen,niemand kan jouw plaats innemen. Hoe graag ik dat soms ook zou willen.

Soms kom ik je nog tegen,en we praten dan als kennissen tegen elkaar.

Het liefste,het allerliefste wat ik wil, is dat je me zegt hoeveel je van me houdt.

Ik wil dat je me zegt dat jij me mist en dat ik altijd de dochter ben geweest die je had willen hebben. Ik wil je omhelzen en de geur van je haren in mij opnemen.

In mijn herinnering rook je haar naar zeep,maar ik weet niet of dat echt is of een illusie.

Ik wil herinneringen van jou naar boven halen,maar besef dan dat die er bijna niet zijn.

De herinneringen die zoveel pijn doen duw ik weg,het zijn niet de momenten die ik me wil herinneren.

Het zijn herinneringen van afwezigheid.

Als we elkaar tegenkomen sluit ik mezelf af voor de pijn die ik vanbinnen voel,en ik zie in jouw ogen dat jij dat ook doet.

Als ik in de spiegel kijk zie ik dat ik steeds meer op je ga lijken,en daarmee bewijs je dat jij altijd een deel van mij zult blijven.

Mama,ik zal altijd op je blijven wachten.