We hebben de warme zomerdagen weer achter de rug.
Buiten is het voelbaar frisser geworden terwijl de bladeren beginnen te dwarrelen.
Deze periode stemt mij ieder jaar weer ietswat weemoedig.
Nu de dagen korter worden en de lamp binnen weer vroeger aangaat kijk ik al achterom naar het afgelopen jaar alsof hij al voorbij is.
‘’last hebben van vallende blaadjes’’ is een veelzeggende en tegelijk ook nietszeggende opmerking.
Veelzeggend omdat ieder die het hoort weet dat het hier om somberheid gaat wanneer de herfst zijn intrede heeft gedaan.
Nietszeggend omdat het feit dat de bladeren vallen geen reden is voor somberheid maar dat niets altijd blijvend zal zijn.
Sommige dingen zou ik zo graag voor altijd willen: een fijn gesprek met een lieve vriendin,een knuffel van een geliefde of die warme blik van de ander.
Maar juist de herfst laat mij zien dat niets blijvend is,en dat ik daarmee moet zien te dealen.
Ik weet dat na deze periode een fijn laagje witte sneeuw zal komen,wat ook weer zal verdwijnen.
En dan,in het nieuwe jaar, zullen er weer knoppen aan de bomen komen en zal het gras weer fris groen worden.
Ik houd me aan dit feit vast,terwijl ik de lamp in de kamer aandoe.
Niets is altijd blijvend,en misschien is dat maar goed ook.
Want door het vallen van de avond zal er ook altijd weer een nieuwe morgen zijn.
Reactie plaatsen
Reacties