Op internet vond ik een aantal niet kloppende gedachten van een kind.Het is hilarisch om de herkenning te lezen:ook ik dacht dat de buizen en leidingen - die aan het plafond boven een zwembad waren bevestigd- onderdeel waren van de glijbaan.
Ik dacht ook dat mensen op zwart-wit foto's echt in die kleuren leefden. Ik keek tegen mijn oma op want zij had het moment nog meegemaakt dat het leven kleur kreeg!
Had jij mij als kind gevraagd of ik gelukkig was dan had ik bevestigend geantwoord. met de ogen van een volwassene kijk ik terug op een moeilijke jeugd,maar het is bijzonder op te merken dat dit als kind in de situatie zelf heel anders beleefd word!
Ik denk dat het enerzijds een overlevingsmechanisme is: ieder kind wil een veilig thuis en als dit niet gerealiseerd word dan leert een kind om te ''dealen'' met de moeilijkheden. De andere kant is dat een kind een hele andere beleving heeft over de wereld om zich heen dan een volwassene. Oorzaak en gevolg worden niet of nauwelijks gekoppeld,en als het al gekoppeld word dan is het zeker niet de schuld van papa en/of mama! Liever zegt een kind honderd keer tegen zichzelf dat het zijn eigen schuld is wat er gebeurd dan dat het tegen de ouder(s) in opstand komt!
Breek
ik zal
bij je blijven
tegen de klippen op
zal ik altijd
bij jou
zijn
Brand
het in
maar ik zal
als ik niet meer
kan,ja ook
dan echt
blijven
Bewerk
mij als
ik zelf kan
ik laat je los
maar zal nooit
je echt
vergeten
Reactie plaatsen
Reacties