Ik werk dag en nacht,en eerlijk is eerlijk: soms ben ik moe. Ik geef dat niet graag toe want ook work-a-holics geven niet graag toe dat ze soms gewoon moe zijn. Ik blijf maar doorwerken: in mijn hoofd. Ik heb niet -zoals ''echte work-a-holics''- voor deze baan gekozen,en het is ook nooit mijn kleine-meisjes-droom geweest. Toch heb ik noodgedwongen deze baan gekregen en heb ik het ermee te doen. Ik knok mezelf erdoorheen met een lach en een traan. Ja,je leest het goed: ook met een lach. Want als ik iets geleerd heb dan is het wel dat zelfs de zwartste nacht voorbij gaat en er een nieuwe dag komt. ik las pas een tekst waar ik het absoluut mee eens ben: '''sometimes happiness is a feeling,sometimes it's a decision''
Het is niet dat ik met dit gegeven dansend door mijn leven ga.
Sterker nog: ‘’ the black dog’’ is op moment van dit schrijven behoorlijk actief in mijn hoofd waardoor ik alle zeilen moet bijzetten om overeind te blijven staan.
Ik heb,zij het noodgedwongen, een contract ondertekend en daarin een afspraak met het leven heb staan dat ik niet op zal geven. Hoewel opgeven soms de enige optie lijkt moet ik mezelf blijven herinneren aan het contract: ik zal niet opgeven. Hoe zwaar vandaag ook op me drukt,hoe zwart de nacht naar morgen ook zal zijn.
Laatst fietste ik langs een oud kerkje waar oude orgelklanken kwamen uit de openstaande deuren. Als kunst en cultuur liefhebber kon ik het niet laten een kijkje te nemen en zodoende zat ik even later in een van de banken te luisteren naar de melancholieke klanken van het oude orgel. Daar,in dat kerkje,kon ik even alles loslaten en met mijn ogen dicht luisteren terwijl mijn lichaam zich ontspande. Het waren maar een paar minuten,meer zal het niet geweest zijn. Maar deze momenten gaven mij weer de moed om het leven in te stappen. Misschien dat ik ooit ervoor zal kunnen kiezen parttime te gaan werken,tot die tijd leef ik van de momenten dat mijn hoofd mijn hart vertrouwd.
Reactie plaatsen
Reacties