Ik houdt mijn omgeving altijd in de gaten. Ieder ogenschijnlijk klein signaal kan een teken voor nieuw gevaar zijn. Iemand vraagt me iets, en even verslapt mijn aandacht en druk ik mijn angst dat door mijn keel giert naar achteren terwijl ik antwoord geef. Achter mij is de situatie inmiddels veranderd, wat de hond die net nog bij onze voeten lag doet opspringen en blaffend rent hij naar de vreemde bezoeker toe die binnen komt. Blinde paniek komt als een grote bal in mij omhoog: met een gil laat ik mijn glas thee op de grond vallen. Om mij heen is het stil geworden: iedereen kijkt naar mij. Beschaamd veeg ik met een stoffer en blik de glassplinters bij elkaar terwijl mijn vingers nog trillen van de spanning. Glassplinters wat eerst nog een geheel was. Ik was ook ooit een geheel: toen ik krijsend ter wereld kwam. Al snel ben ik versplinterd achtergelaten. Zachtjes heen en weer wiegend troostte ik mezelf terwijl ik liedjes neuriede. Inmiddels ben ik volwassen maar werkt het nog steeds zo voor mij: als een situatie onveilig wordt ga ik neurieen. In dat wereldje kan ik leven,kan ik ademen. In de echte wereld is het voor mij, hoewel ik volwassen ben, zo ontzettend onvoorspelbaar. Ik kan niet alles voorkomen,sommige dingen gebeuren. Controle houden is echt een ding bij PTSS. Ik weet van ieder in mijn omgeving waar hij/zij mee bezig is, hoor alles wat gezegt wordt , taxeer mijn omgeving en probeer ik mijn omgeving tegen elkaar uit te spelen zodat ik steeds een beetje meer regie over hen kan hebben tot het moment dat ze helemaal afhankelijk van me zijn. Dat is het moment waar ik controle over hen heb,en ze kan laten doen wat ik wil. De omgeving met sterke voelsprieten voelt een lichte trilling en kijkt argwanend om zich heen,maar de meesten zullen niet doorhebben waar ik mee bezig ben. Er was eens iemand die op mij afkwam en me tegen haar borst drukte. Een golf van verlangen naar liefde en genegenheid kwam in mij omhoog waardoor ik niet anders kon dan me aan haar vastklemmen terwijl ze mijn rug streelde. Deze eerste uiting in mijn leven van liefde legde een verlangen open dat ik nooit gekend had,en ik gaf me eraan over. Ik baadde me in het bad van de liefde,draaide me erin om,en nog een keer. Ik liet mijn hele lichaam en geest in deze nieuwe,tere liefde verdrinken. Maar plotseling was het bad leeg en stond ik koud en naakt alleen. Bibberend verliet ik alles wat ik dacht dat veilig zou zijn en blijven en liep ik door donkere straten en steegjes. Ik klopte bij X. aan,maar mijn problematiek was te heftig. Ik bonsde op de deur van Y. maar ook zij konden mij niet helpen. Moe en radeloos lag ik voor de deur van Z. die me ondersteun(d)en in mijn proces.Soms verlang ik nog wel eens naar de tijd dat ik vrij en dolend door de stad was. Een leven zonder bindingen maakt me los van afhankelijkheid en vrij van iedere verplichting,en toch zal ik mijn proces naar heling met niets willen ruilen. Ik ben dan wel gewond,maar zeker niet verslagen!
Reactie plaatsen
Reacties