Mijn eerste blog, en eerlijk is eerlijk: ik ben best een beetje benieuwd of hij gelezen gaat worden! Laat ik eerst iets over mezelf vertellen.Ik wil om persoonlijke redenen anoniem blijven,dus ik kan helaas mijn naam en leeftijd niet noemen. Ik wil vrijuit mijn blogs kunnen schrijven.
Ik ben een volwassen vrouw , en door vroegkinderlijke trauma's heb ik PTSS opgelopen. Inmiddels ben ik dus volwassen,maar nog dagelijks vecht ik tegen mijn angsten,paniek en herinneringen die zich aan mij opdringen op de meest onhandige momenten. Ik kan erdoor overvallen worden in de supermarkt als iemand tegen mij opbotst,maar het kan zelfs gebeuren als ik gewoon op de bank zit met een kop koffie. Niemand ziet deze strijd,ik vecht hem alleen. Wetend dat er meer mensen deze dagelijkse strijd voeren,hoop ik dat er (h)erkenning gevonden kan worden in mijn blogs.
Wij vochten een stille strijd toen we dingen zagen en hoorden die een mens nooit zou mogen meemaken. Wij waren machteloos , konden geen kant op en zaten als ratten in de val. Wij hebben de dood recht in de ogen gekeken maar kiezen nog dagelijks voor het leven. Wij staan nog vaak,zo niet de hele dag, in onze vechthouding. Een ogenschijnlijk kleine situatie zoals een geluid,geur of persoon kan ons triggeren zodat we direct weer in de voorlinie staan,als het moet strijdend als een leeuw. ''Maar we hoeven niet meer te vechten'' wordt er door hulpverlening gezegd. Ik heb zelfs een tijdje een A4 papier op de muur geplakt gehad naast mijn bed waarop stond: ''Ik ben veilig.'' Hartstikke lief bedoeld natuurlijk,maar het is net als zeggen tegen een soldaat die in een loopgraaf ligt dat hij veilig is omdat hij in de loopgraaf ligt. De loopgraaf is feitelijk gezien veilig,maar de situatie eromheen is zo onveilig dat de soldaat in de aanval moet blijven, en al helemaal niet in slaap kan vallen! Ons lijf is uit het trauma,maar een deel van onze geest is op de plaats van het trauma gebleven,en het zal daar blijven tot het daar is opgehaald door middel van therapieen en gesprekken. Er is een deel van ons daar gestorven omdat de pijn te groot was om het verder mee te dragen. Ik weet niet of ik zelf dat deel ooit zal vinden,mijn lijf erkend het niet meer als van mijzelf,wil het niet meer hebben. Maar met wat ik nog in mij heb zal ik blijven vechten voor wat ik waard ben..
Reactie plaatsen
Reacties